حیرت گسترده

 

نشناختمت! ، آه دلم ، وای نگاهم

ای گم شود این حافظه گاه به گاهم

تبعید شدم بی خبر از سیب و درختش

تفهیم نکردند چه بوده است گناهم

درمعرض یک حیرت گسترده ام ای قوم

میدان بدهید از همه اطراف به آهم

زیر سر بسیاری تان هست جنونم

پشت سر بیتابی تان چشم به راهم

ابلاغ من این زخم عمیق است اگر هست

این بغض فرو خورده لال است گواهم

دیروز سپیدار شدم صاعقه بارید

امروز ببین کیستم اینقدر سیاهم

برخاستی و سبز شدم می شود ای خوب

تکرار همین حادثه را از تو بخواهم !

 

داریوش مرادی

 

شعر ایذه...

شعر ایذه...

فلسفه ی جنون

 

با بودن تو حال من اصلا خراب نیست
می خواهمت و بهتر از این انتخاب نیست

احساس می کنم که خدا قول داده است
دیگر در این جهان خبری از عذاب نیست

دیگر میان خاطره هامان ، از این به بعد
چیزی به اسم دلهره و اضطراب نیست

باور کن این خدا که خودش عاشقت کند
حتماً زیاد خشک و مقدس مآب نیست

پاشو بیا کمی بغلم کن ، ببوس، تا
باور کنم حضور تو ایندفعه خواب نیست

من را ببوس تا همه ی شهر پر شود
این اتفاق هر چه که باشد سراب نیست

 

فرزادالماسی بردمیلی

شعر ایذه...

  گرچه.........

گرچـــه آتش هدیه ی اسکندر یونانـــــی است

 هیزم این شعله ی پیشینه سوز، ایرانی است

در تماشاخانـــه ی تاریــــخ  تنهـــــا کـــــار ما

واقعی ظاهر شدن در نقش یک قربانی است

تازگـــــی هــا  لهجـــــه ی  بغض  مرا  فهمیده اند

گرچه این خون گریه ها از دوره ی ساسانی است

کرم ابریشم به فرض از پیله بیرون زد چه سود

در تن پـروانـــــــه تـــا روز ابد زندانی است

دور باشم بی کسم،نزدیک باشم ناکسم!

شاعرم، تقدیر من چون ابر سرگردانی است

آدمی چـــون بـره ای از گوسفندان خداست

پیشه ی پیغمبرانش لاجرم چوپانی است

گیسوانت را کـه روی شانه ها کردی رها

تازه فهمیدم شب یلدا چــــرا طولانی است

هر کتابی را که دیدم زین پس آتش می زنم

آخریـن راه نجـــــات ما فقط نادانـــــی است

 

 

 

 

 ...............................................

 

 

 

 

شعر ایذه...

اگرچه.........

اگرچه صحبت من بوده از خدای فروغ

مکن مرا تو از این بعد متهم به دروغ

منم و دهکده ای دور در شمال جهان

تویی و اینهمه آدم تویی و شهر شلوغ

شکوفه های غزل بر لب تو روییده است

شکوفه های غزل با زمینه های نبوغ

برای چشم تو دیشب غزل سرودم آه!

غزل برای تو آری! که می رسی به بلوغ

برای من تو زحال خودت کمی بنویس

بگو که حال تو خوب است لااقل به دروغ

و شعله شعله نشیند درون من آتش

اگر ز دست مبارک دهی تو کاسه دوغ

 

 

...............................................................................................

 

 

 

شعر ایذه...

 یادگاری ازچویل

 

اینجاکه بیشه زار شیرانی دلیراست 

 اینجا همان آنزان من یامالمیراست 

اینجانسیمی می وزدهردم به سویم 

چون آشناپا می نهد هردم به کویم 

اینجا صداقت واژه ی نام آشنایی است 

اینجاکه گندمزار مردم بی ریایی است 

اینجا که میآیی صداقت مردنی نیست 

گلپونه ی احساس مردمچیدنی نیست 

با  جا   نماز عشق باید اقتدا کرد 

با دست  پاک روستا روبه خداکرد 

اینجا صفایی  سبز دارد مردچوپان

اینجا که تکیه داده بر اشکفت سلمان 

اینجا  شجاعتهای  الهک  را ستودند 

مردانشان  مهر  خدا  بردل فزودند 

منگشتمان داغ هزاران مرد دیده است        

با چشم خود داغ عزیزان را چشیده است          

اینجا که آویشن دلش پابند ایل است 

اینجا که بویش یادگاری از چویل است  

اینجا که رستنگاه مردانی دلیر است 

اینجا همان آنزان من یا مالمیر است      

 

ماشاالله براتی

شعر ایذه...

 

خوب است به چند سالگی
این اتفاق را بخوانم
و این طبیعت من است
این که مکمل ذات است

یک نامه سرراست به من نمی رسد.

از این مراتب که بگذریم
تنها به یک عبور کنار هم بودیم

من زاویه نساخته ام
این زندگی است
یا نامه ای به آفتاب

اگر قرار است به مردگان سربزنیم
علاوه بر این

از نیاکان من چیزی به شهری نیست
تا بخواهم بلیت بگیرم.

به دندان

در بین دو چهره از خورشید
در این نام یک تن بیشتر نیست
با حدی که شکسته ایم

بر چندمین زخم خود دست می نهیم

با تو فرق ندارد که
و این که دیگر جوانی نیست
و این که آغاز قشنگی نیست

با دست های خود به خانه ایم
و نگاه مان

در بین دو چهره از خورشید
انگار که این زمین سبک شده

و هر چیز پایان خود را به دندان می گیرد.

 

شعر ایذه...

 

 

 

حالا دیگر دیر است
من نامِ کوچه های بسیاری را از یاد برده ام
نشانی خانه های بسیاری را از یاد برده ام
و اسامی آسان نزدیکترین کسانِ دریا را ...!
راستی آیا به همین دلیلِ ساده نیست
که دیگر هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد؟!
نه ری را!
سالها و سالها بود
که در ایستگاهِ راه آهن
در خواب و خلوتِ ورودی همه ی شهرها
کوچه ها، جاده ها، میدان ها
چشم به راه تو از هر مسافری که می آمد
سراغ کسی را می گرفتم که بوی لیموی شمال و
شب حلالِ دریا می داد.


چقدر کوچه های خلوتِ بامدادی را
خیسِ گریه رفتم و در غمِ غروب باز آمدم.
من می دانستم تو از میان روشن ترین رویاهای روزگار
تنها ترانه های ساده ی مرا برگزیده ای
چرا که من هنوز هم خسته ترین برادرِ همین سادگانِ زمینم، ری را!
هر بار که نام تو بر دفترِ گریه های من جاری شد
مردمانی را دیدم که آهسته می آمدند
همانجا در سایه سار گریه و بابونه
عَطرِ ترا از باغ پروانه به خوابِ کودکان خود می خواندند.
مردمان می فهمند
مردمانِ ساکت و مردمانِ صبور می فهمند
مردمان دیری ست که از رازِ واژگانِ ساده ی من
به معنای بعضی آوازها رسیده اند.
رازی دارد این سادگی،
این رسیدنِ رویا
معلوم است که بعد از "نامه ها"
مرا آوازی از تحمل اوقاتِ گریه آموخته اند.
کجا می روی حالا؟!
بیا، هنوز تا کشفِ نشانی آن کوچه
حرفِ ما بسیار و
وقتِ ما اندک و
آسمان هم بارانی ست!
اصلا فرض که مردمان هنوز در خوابند،
فرض که هیچ نامه ای هم به مقصد نرسید،
فرض که بعضی از اینجا دور،
حتی نان از سفره و کلمه از کتاب،
شکوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته اند،
با رویاهامان چه می کنند!

 

شعر ایذه...